จากสำนึกสู่ปากกา » กระเช้าในภูเก็ต

กระเช้าในภูเก็ต

22 มกราคม 2018
451   0

 

ผมไปเมืองฮ่องกงหนนี้ เห็นการพัฒนาของเมืองฮ่องกง และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่กอบโกยเงินจากคนไทยมากที่สุด นั่นคือ การขึ้นรถรางจากบริเวณฝั่งตีนเขาด้านเกาะของใจกลางฮ่องกงไปสู่จุดท่องเที่ยวบนพีคที่กอบโกยนักท่องเที่ยวหมุนเวียนวันละสองหมื่นคน และการนั่งกระเช้าลอยข้ามจากเขาลูกหนึ่งไปยังเขาอีกลูกหนึ่งของเกาะลันตา ที่วันนี้ถมทะเลจนกลายเป็นถนนเชื่อม

และกลายเป็นแหล่งกอบโกยเงินคนไทยมากที่สุด

ผมเคยไปยืนบนยอดเขารัง และเคยไปยืนบนยอดเขาโต๊ะแซะ แล้วถามตัวเองว่า

ทำไมเราไม่ทำกระเช้าลอยฟ้าข้ามจากฝั่งเขารังไปเขาโต๊ะแซะ หรือข้ามจากเขาโต๊ะแซะไปยังเขารัง

ผมยังมีความเชื่อมั่นในศักยภาพของหินบนเขารังและเขาโต๊ะแซะว่า มีเพียงพอต่อการวางแนวทางในการทัศนศึกษาและมองวิวได้

ประเด็นจึงต้องมามองว่า เราจะจัดการบริหารพื้นที่กันอย่างไร

ถ้าจะถามผม ว่าเราควรจะเริ่มต้นตรงไหน

ผมมองว่า หากเราพัฒนาเขารังบนยอด และมีการก่อสร้างตึกสูงสัก 10 ชั้น ให้กระเช้ามาเทียบในชั้นที่หนึ่งของตึก จากนั้นทำบันไดเลื่อนให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้น ภายใต้การวนของตัวอาคารจะมีร้านค้า ร้านอาหารให้นักท่องเที่ยวได้เข้าไปใช้บริการ

และเข้าไปจับจ่ายใช้สอย

ร้านอาหารประเภทฟาสฟู๊ดส์ก็ดี ร้านอาหารพื้นเมืองก็ดี สามารถเข้าไปจัดร้านกันภายใน โดยมีค่าเช่าเป็นสิ่งที่จะตามมา

ซึ่งจะต้องทำการศึกษาตัวพื้นผิวหินก่อนว่าจะรองรับได้มากน้อยประการใด โดยจะต้องใช้วิศวกรด้านธรณีวิทยาในการศึกษา วิเคราะห์ตัวเนื้อหิน

เพราะวันนี้เราต้องยอมรับความเป็นจริงกันว่า เราต้องเดินในแนวทางของการเป็นเมืองท่องเที่ยว เมื่อเราคิดจะเดินในแนวทางของการท่องเที่ยวเราจำเป็นที่จะต้องปรับตัวและต้องเติมความพร้อม

ผมยังมองว่า หากเราจะทำกระเช้าจากพื้นล่างขึ้นไปยังข้างบน เราจะต้องมีอะไรกันบ้าง และเราจะต้องสร้างอะไรกันบ้าง

ศักยภาพของภูเก็ตมี

เพียงแต่เราไม่ดึงศักยภาพที่มีออกมาใช้

หรือไม่อีกแห่งหนึ่งที่ผมกำลังมอง นั่นคือ

การใช้อาคารลัคกี้พลาซ่าที่มีอยู่ในปัจจุบัน มาสำรวจตรวจสอบฐานรากกันว่ามีความมั่นคงแค่ไหน หากเกิดความเสื่อมก็ต้องทุบ และเราจะต้องหันมาทบทวนว่าเราจะสร้างแหล่งท่องเที่ยวสำหรับตรงนี้ไหม

ผมเองเคยมองพื้นที่ของตัวอาคารลัคกี้พลาซ่าเอาไว้ว่า

เราสามารถที่จะพัฒนาอะไรได้มากมายและพัฒนาควบคู่ไปกับตรงภัตตาคารลัคกี้และร้านอาหารขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสมัยก่อนได้

รวมทั้งบริเวณอาคารที่เคยเป็นเวทีมวยแต่เราทุบมาสร้างอาคารโอท็อปแต่วันนี้อาคารแตกร้าวแทบจะทั้งตัวอาคารแล้ว

ถ้าเราจะหันมาพัฒนาตรงนี้ให้เป็นคอมเพล็กซ์และพัฒนาสะพานหินให้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวภายในเขตตัวเมือง วางระบบแบบที่เมืองฮ่องกงทำ

ก็น่าจะกลายเป็นแหล่งทำเงินให้กับตัวเมืองภูเก็ตอย่างมาก

แต่นั่นแหละ ผมได้แต่คิด และได้แต่มองว่า

สักวันหนึ่ง…..

แต่วันนั้นไม่รู้จะเป็นวันไหนที่เราจะต้องทำและควรจะทำ

เราเลี่ยงการให้ภูเก็ตเป็นเมืองท่องเที่ยวไม่ได้ เหมือนกับที่เมืองฮ่องกงเลี่ยงการเป็นเมืองท่องเที่ยว เมืองการค้า เมืองการเงินไม่ได้

เราจะต้องทำให้ภูเก็ตยกระดับขึ้นมาเหนือกว่าที่เราเป็นอยู่ในวันนี้อย่างไร

ผมไปเมืองฮ่องกง ผมไปยืนอาคารที่ผมพักในอดีต ผมยืนมองการเติบโตจากพื้นที่บ้านนอก กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว เขาถมทะเลและขยายมันออกมาจนกระทั่งกลายเป็นเมืองใหม่

เอาการศึกษาเข้าไป

เอาสิ่งอำนวยความสะดวกและสาธารณูปโภคเข้าไป

วางระบบระบายน้ำและวางระบบบำบัดน้ำเสียให้ดี

ผมไม่ค่อยจะเข้าใจในบ้านเมืองของเรา น้ำที่ผ่านการบำบัดออกมาทำไมเอามาล้างส้วมไม่ได้ เอามาล้างท่อระบายน้ำไม่ได้ ทำไมน้ำมีอานุภาพในการกัดทำลายถังของรถบรรทุกน้ำได้

ผมไม่เข้าใจและอยากจะทำความเข้าใจเพื่อทำการศึกษา

แต่ทุกอย่างในบ้านเมืองภูเก็ตเป็นความลับไปเสียสิ้น

คือสิ่งที่เราจะต้องถามและคือสิ่งที่เราจะต้องค้นหาคำตอบ

แต่เหนือสิ่งอื่นใด วันนี้ผมมีความฝันอยากจะเห็นกระเช้าเชื่อมระหว่างเขารังกับเขาโต๊ะแซะ เพียงแต่ว่าเราจะต้องทำการศึกษาเส้นทางรถรางขึ้น และเส้นทางกระเช้าข้ามเพื่อเป็นแหล่งสร้างเงิน