จากสำนึกสู่ปากกา » มุ่งหน้าสู่ระนอง

มุ่งหน้าสู่ระนอง

10 มกราคม 2018
220   0

ถนนยามไม่ค่อยจะเช้าสักเท่าไหร่ของวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ไม่ว่าจะแถวย่านโคกกลอย แถวย่านท้ายเหมือง ดูเหมือนว่านักท่องเที่ยวไม่ค่อยจะคึกคักสักเท่าใดนัก รถสองแถวไม่ว่าจะเป็นภูเก็ตหรือพังงามีศักยภาพเดียวกันคือ ชอบขับแทงกั๊ก ไม่ให้คนอื่นแซงแต่ขับช้า ควรค่าแก่การโดนขับปาดหน้าและแกล้งอย่างมากในสิ่งที่เขาขับและรถสองแถวเหล่านี้แหละที่ทำให้รถติด
ถนนเส้นทางพังงา เป็นถนนที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ชาวบ้านนิยมขับรถเครื่องในเลนรถยนต์มากไป และไม่นิยมขับชิดซ้ายแบบที่ภูเก็ต ที่ชอบขับรถเครื่องอ่อยให้รถยนต์ชน
เมื่อเข้าเขตตัวตะกั่วป่า ถนนถูกครูดเพื่อเตรียมราดใหม่ ผมไม่เข้าในว่า ทำไมแขวงการทางถึงต้องทำในวันส่งท้ายปีเก่าและต้อนรับปีใหม่ ทำไมไม่เลื่อนออกไปสักสิบหรือสิบห้าวัน นี่คือจุดบั่นทอนและทำลายความมั่นคงทางเศรษฐกิจของประเทศที่ต้องหากินกับการท่องเที่ยวอย่างมาก
ป้ายจำกัดความเร็วจะมีให้เห็นเป็นระยะ และแต่ละป้ายจะกำหนดที่ 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเสียส่วนใหญ่ ผมไม่ทราบว่า มีตำรวจคนไหนขับได้บ้าง ถ้าไม่อ้างอภิสิทธิการเป็นตำรวจ
เส้นทางเข้าสู่เขตเขาหลัก ในเช้าวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ รถค่อนข้างมากแต่ไม่ถึงกับติดขัด และนักท่องเที่ยวไม่ถึงกับออกมาเดินตอนเช้าเหมือนปีก่อนหน้าที่ผมขับในเส้นทางนี้แต่อย่างใดไม่
ผมเปิดกระจกด้านซ้ายให้ลูกชายคนโตทดสอบการถ่ายภาพ และขับไม่ช้าแต่ไม่เร็วเพื่อให้เขาจับจังหวะถ่ายภาพให้ได้ ถนนบนเนินเข้าตรงนี้ค่อนข้างออกลูกคลื่นมาก อาจจะเป็นเพราะรถบรรทุกหนักเกินกว่าที่ถนนจะรองรับได้วิ่งบ่อยก็ว่าได้
ริมถนนตรงร้านอาหารที่มีจุดชมวิวจะมีรถจอดหลายคัน พอที่จะทำให้ต้องขับด้วยความระมัดระวังมากขึ้น
รถรับจ้างในพื้นที่จะไม่ยอมชิดซ้ายให้รถคันอื่นแซงแต่อย่างใดไม่ว่าคันไหนก็ตาม และนี่คือตัวการทำให้รถติด
ผมขับออกจากเส้นทางเขาหลักผ่านไปเรื่อยๆ  ย่านการค้าของพังงาน่าจะต้องเจริญตามแหล่งท่องเที่ยวแต่กลับไม่มีความเจริญ แต่ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่
ฝนเริ่มตกปรอยๆจนกระทั่งสลับกับการตกหนักตลอดเส้นทางนับจากพ้นจากท้ายเหมืองมา
ผมหันไปเห็นจำปาดะที่ตั้งขาย ใจหนึ่งอยากจะซื้อ แต่อีกใจสงสารว่าลูกไม่ชื่นชอบกับการกินจำปาดะจะต้องทนดมไปจนถึงกรุงเทพฯซึ่งไม่ง่ายนัก
จึงตัดสินใจขับผ่านคุระบุรี  ผ่านสุขสำราญและผ่านกะเปอร์ ก่อนจะเข้าตัวเมืองระนอง
ป้ายบอกเส้นทางและป้ายบอกระยะทางที่ควรแก่การมาติดตามถนนเพื่อบอกระยะทาง กลับไม่ค่อยปรากฏสักเท่าไหร่
คือความล้มเหลวในการทำงานของท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดระนองที่ควรจะประสานกับแขวงการทางจังหวัดระนองให้มาติดตั้งหรือตัวเองขอสนับสนุนงบประมาณผ่านท่องเที่ยวชุมชนเพื่อทำการติดตั้งป้ายบอกเส้นทางท่องเที่ยวและระยะทาง
จนกระทั่งผมขับเลยจุดที่เคยซื้อปลาอินทรีย์เค็ม ปลาทูหอม กะปิ กุ้งแห้งของระนอง ส่งผลให้ผมต้องเลี้ยวกลับมาเพื่อซื้อใหม่
เมื่อปี 2524 และปี 2540 ผมเคยทำงานที่ระนองสองครั้ง ตรงสถานที่แห่งนี้คือสถานที่ที่ผมมาแวะซื้อของพื้นเมืองและพื้นบ้านติดไปฝากใครต่อใครเป็นประจำ
น่าเสียดายที่พัฒนาชุมชนอำเภอและจังหวัดระนอง
น่าเสียดายที่ท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดระนอง
มองข้ามคุณค่าของสินค้าพื้นบ้านเหล่านี้ไปอย่างหมดสิ้น
จึงทำให้ชาวบ้านตั้งร้านเพื่อหวังลูกค้าขาเก่าแวะมาซื้อแบบที่ผมซื้อ
ผมซื้อปลาอินทรีย์เค็มสามตัวตั้งแต่ตัวใหญ่ ตัวกลางและตัวเล็ก ปลาทูเค็มหอม กะปิ กุ้งแห้งไปทั้งสิ้นสองพันบาทตามใบสั่งของพี่ชายและเอาไปเบียดแทรกพื้นที่ที่เตรียมไว้ตรงที่เก็บของท้ายรถ
จากนั้นวิ่งตรงผ่านเส้นทางตัวเมืองระนองที่รถจะเลี้ยวกลับก็ไม่สนใจรถทางตรงที่วิ่งมา ผ่านตัวเมืองระนองเข้าไปตามเส้นทางโดยผ่านน้ำตกปุญญบาลที่ในอดีตบริเวณนี้เคยมีโจรปิดถนนเดินปล้นรถทุกคันที่จอดรอและได้ทรัพย์สินจำนวนมากในยุคปี 25241
เราวิ่งผ่านอำเภอละอุ่น ผมเปิดกระจกรถให้ลูกชายถ่ายวิวทะเลที่เห็นเพื่อให้เขาได้ประมวลภาพของเอาไว้ในฐานะมือเล่นกล้องคนหนึ่ง
ถนนบางช่วงยังไม่ตีเส้น และบางช่วงตีเส้นพอให้รถวิ่งได้ก่อน
ถนนที่ไม่มีเส้นขอบถนนและตีเส้นแบ่งเลน ทั้งที่ก่อสร้างเสร็จคือถนนอันตรายที่สุดในโลกและนี่คือสมัญญาที่ต่างชาติยกย่องให้ไทยเป็นประเทศอันตรายที่สุดในการใช้รถใช้ถนน
ผมน่าจะบอกว่า หากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากการสร้างถนนแล้วไม่ตีเส้นแบ่งเลน ความผิดนี้น่าจะต้องยกให้แขวงการทางจังหวัดเป็นผู้รับผิดชอบร่วมชดใช้ด้วยซ้ำเพราะแทนที่จะควบคุมกำกับผู้รับเหมาเมื่อสร้างเสร็จแล้วให้ตีเส้นกลับไม่ทำ และนี่คือเหตุผลประการหนึ่งของ
การเกิดอุบัติเหตุบนเส้นทาง
บ่ายโมงครึ่งเราเข้ามาเขตอำเภอกระบุรีผ่านคอคอดกระเพื่อเข้าสู่บ้านทับหลี ทุกคนหิวรวมทั้งผม