จากสำนึกสู่ปากกา » ย่านโอเชียนภูเก็ต

ย่านโอเชียนภูเก็ต

9 ตุลาคม 2017
69   0

 

เมื่อราวยี่สิบปีก่อน บริเวณที่เคยเป็นห้องแถวสี่สิบห้อง ซึ่งได้รับการก่อสร้างขึ้นมาเป็นอาคารพาณิชย์มากมายก่ายกองนับร้อยห้อง  มีคนแย่งกันเช่าและมีการวางเงินล่วงหน้าและจ่ายเป็นรายเดือนอีกต่างหาก

ครั้งกระนั้น มีธนาคารพาณิชย์มาตั้งสำนักงานสาขา มีร้านขายเสื้อผ้า มีร้านขายทองคำ มีร้านสะดวกซื้อ มีร้านอะไรต่อมิอะไรมากมาย ภายในศูนย์การค้า เดินแล้วไม่เบื่อ เพราะมีร้านค้า มีศูนย์อาหารและมีอะไรต่อมิอะไรต่างๆ

คล้อยหลังเข้ามาในปีนี้  ร้านค้าหลายแห่งปิดกิจการตัวเอง หลายแห่งปิดประตูเหล็ก หลายแห่งติดป้ายให้เช่าและเซ้งจนกระทั่งผมเองเกิดอาการงุนงงและสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ถึงขั้นธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งยุบสาขาแห่งนี้

ในอดีตที่ผ่านมา ยามเช้าจะมีคนคึกคัก ทั้งขี่รถเครื่อง ทั้งเดิน ไปหาขนมจีบซาลาเปาและขนมจีนกิน แต่ก่อนหน้านั้น ที่จอดรถแทบจะเรียกว่าเป็นสิ่งที่หายากมากและยากจริงๆ จะต้องขับเวียนกว่าจะหาที่จอดรถได้เพราะ

ทั้งเจ้าของร้านและทั้งลูกค้าต่างพากันแย่งจอดกันเป็นว่าเล่น

วันก่อนผมกลับไปบ้านที่ภูเก็ต  ผมเดินสองเท้าผ่านบริเวณนี้  ผมเงยหน้ามองอาคารร้านค้าที่เคยรุ่งเรืองและรุ่งโรจน์ในอดีต วันนี้กลับกลายเป็นอาคารร้างบ้าง ปิดประตูเหล็กเลิกกิจการบ้าง ภายในศูนย์การค้า ที่มองจากข้างนอกเหมือนกับสินค้าจะมากมายก่ายกอง แต่พอเดินเข้าไปจริงๆกลับกลายเป็นว่า

โหรงเหรง ไม่มีอะไรเลย ของใหม่ ไม่ส่งมา ที่เหลืออยู่คือขายของที่ยังค้างอยู่

เจ้าของกิจการขาดทุนค่าเช่า และค่าจ้างพนักงานเพราะรายได้ไม่คุ้มกับรายจ่าย

หัวมุมของอาคารที่ไปยังตลาดเกษตร ที่เคยมีร้านขายเสื้อผ้าใหญ่ วันก่อนผมแวะไป กลายเป็นห้องว่างเปล่าและ

ไม่มีสินค้ารายใดเข้ามาตั้งแทน

มันเกิดอะไรขึ้น

อดีตที่ผ่านมา ในยามค่ำคืน เวลาผมเดินไปยังตลาดอาหารโต้รุ่งที่สมัยก่อนโต้รุ่งกันจริงๆ ขายจนเกือบสว่างคาตา ขายจนกระทั่งตลาดสดตอนเช้าคนขายเข้ามา รอบกลางคืนถึงต้องเก็บของ

แต่วันนี้พอสักสองทุ่ม เดินเข้าไป แทบจะหาคนมานั่งทานได้ยากยิ่ง

มันเกิดอะไรขึ้น

ผมยังเคยถามตัวเองว่า

เราเคยคิดจะเรียกนักท่องเที่ยวเข้ามาในบริเวณนี้บ้างไหม

ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสเดินเข้าไปในห้างโอเซียนก็ดี ในบริเวณละแวกแถบนั้นก็ดี  ผมใจแป้ว และผมใจหายกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น

อดีตพื้นที่แห่งนี้เสียภาษีให้กับเทศบาลเมืองและเทศบาลนครมากที่สุด

วันนี้กลับกลายเป็นว่าหลายร้านปิดกิจการตัวเองและหลายกิจการต้องย้ายฐานไปตรงถนนบายพาส

หลายแห่งเคยเปิดกิจการโรงแรมในลักษณะของคำว่า อินน์ แต่แล้ว การใช้จ่ายในการก่อสร้างและตกแต่งกลับกลายเป็นติดลบ

เพราะไม่มีคนเข้าพัก

กิจการที่เป็นของคนพื้นที่หายเกลี้ยง

กิจการที่เป็นของคนไทยทยอยจะหายไปอีก

เหลือกิจการของคนจีนที่เข้ามาเปิดร้านขายสินค้าให้กับคนจีนด้วยกัน

ร้านสะดวกซื้อที่อดีตเคยเปิดตลอดวันตลอดทั้งคืน แล้ววันดีคืนดี ร้านสะดวกซื้อหายไปจากพื้นที่ตรงนี้เพราะ

ไม่มีคนแวะเข้ามา

ในยามค่ำคืน ผมเดินผ่านแถบนี้แล้วเสียววาบ

เหตุของการเสียวเพราะแถบนี้ที่เคยคึกคักกลับมีอาการเปลี่ยว

ทราบมาว่า เจ้าของกิจการขายยาใหญ่ในระดับชาติและระดับอาเซียนเข้ามากว้านซื้อที่ดินในแถบละแวกนี้เพื่อที่จะทำ

ศูนย์การค้าเพื่อปลุกกระแสขึ้นมา

ผมได้แต่ภาวนาอยากจะให้พื้นที่ตรงนี้กลับฟื้นคืนชีพมาอีกครั้ง

หมอนวดแผนโบราณหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามวันเวลา มาแล้วนวดไม่มีคนให้นวด ก็ย่อมไม่มีรายได้ ก็ต้องระเหเร่ร่อนไปหาสถานที่ที่อื่นที่พอจะมีรายได้กลับไปจุนเจือครอบครัวบ้าง

ถนนที่ผ่านโรงแรมเมโทรโปลในอดีตจะมีรถพลุกพล่านและเยอะมาก จนข้ามถนนไม่ได้

วันนี้รถลดน้อยถอยลงจนกระทั่งหมาจรจัดลงไปนั่งกลางถนนและนั่งเกาแล้วก็เกาจนกระทั่ง

เห็บกระเด็นลงไปบนพื้นถนน

เห็บค่อยๆคลานออกจากบริเวณถนนไปรอหมาจรจัดตัวอื่นผ่านมาจะได้กระโดดเกาะ โดยไม่มีล้อรถคันใดสามารถทับเห็บหมาตายได้….เราจะต้องหันมาปลุกพื้นที่กันใหม่เสียแล้ว