จากสำนึกสู่ปากกา » ย่านเมืองเก่าภูเก็ต (2)

ย่านเมืองเก่าภูเก็ต (2)

7 กันยายน 2017
63   0

ในสมัยตอนเด็กๆ ค่ำคืน ผมจะขี่รถเครื่องเที่ยวไปกับเพื่อน ขับมองสาวตามประสาวัยรุ่นบ้าง อะไรบ้าง ตรงซอยรมนีย์สมัยก่อน ตอนเช้าจะมีขายขนมจีนบ้างเล็กๆน้อยๆ จะมีบ้านหลังหนึ่งคอยรับจ้างไปตัดผมตามบ้าน แม่ของผมจะใช้บริการตัดผมจากคนตัดผมที่อยู่ตรงซอยรมนีย์แห่งนี้

ในซอยรมนีย์จะมีโรงแรมและมีหญิงสาวให้บริการภายในโรงแรม เป็นแหล่งท่องเที่ยวของหนุ่มกลัดมัน และโดยมากจะเป็นบรรดาเซลล์แมนที่เข้ามาพักที่ในภูเก็ตหรือบางแห่งจะเข้ามานอนค้างคืนที่โรงแรมในย่านซอยรมนีย์

ในย่านถนนถลางมักจะเป็นที่ตั้งของบริษัทดังๆ ที่ทำกิจการเหมืองแร่และมีพนักงานมานั่งทำงาน คนที่มีลูกหลานเรียนจบแล้ว หากใครได้ทำงานร่วมกับบริษัทที่เคยทำเหมืองแร่และได้เป็นเสมียนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นที่ได้หน้าได้ตาอย่างมากของคนเป็นพ่อแม่ เพราะเวลาใครถามว่าลูกทำกิจการอะไร พ่อแม่จะตอบอย่างยืดอกว่า ลูกเป็นเสมียนที่นั่นและที่นี่

ถนนถลางในสมัยอดีตจึงเป็นที่ตั้งของร้านค้าอย่างแท้จริง สมัยนั้นร้านตั่วโพ้เฟอร์นิเจอร์ เช่าที่ดินของพี่ชายของแม่ ทำเฟอร์นิเจอร์ ผมยังยืนดูคนอิสานนั่งทำเฟอร์นิเจอร์ทั้งเตียง โต๊ะและอื่นๆ สมัยนั้นแม่มาซื้อโต๊ะกินข้าว โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้กับข้าวจากที่ร้านนี้

ถ้าเข้าไปทางด้านซีกซ้ายส่วนใหญ่จะเป็นร้านขายผ้าผืนสำหรับไปตัดเสื้อผ้า ร้านสังฆภัณฑ์ ร้านขายสี จำได้ว่าลูกสาวร้านขายสีมีสองคน สวยมาก เป็นที่หมายปองของวัยรุ่น บัดนี้น่าจะร่วงโรยไปยังวัยชรา

มีร้านบักกรีอลูมิเนียม ร้านขายเครื่องปั้มน้ำและเครื่องมือช่าง มีโรงพิมพ์อย่างน้อยสองแห่งจะอยู่ทางด้านซีกขวาและมีร้านชื่อต่างประเทศขายพวกกาแฟบ้าง ขนมปังเป็นกล่องเหล็กราคาแพงๆ

มีร้านปะยางจักรยานและมีสำนักงานของโรงหนังเริงจิตและโรงหนังเพิร์ลตั้งในถนนแห่งนี้เช่นเดียวกัน

บ้านในสมัยก่อน เขาทำทางเดินใต้ชายคาให้คนเดินลอดผ่านได้เพื่อให้การค้าหมุนเวียนและสามารถค้าขายได้ แต่ในระยะต่อมา เมื่อกิจการค้าของบางร้านเติบโตขึ้นจึงปิดกั้นเส้นทางเดินที่เราเรียกกันว่า หง่อกากี่ จนกลายเป็นว่าวันนี้คนจะต้องออกมาเดินตรงด้านนอกเพื่อตากฝนเวลาฝนตก

หากเดินจากถนนถลางไปทางถนนภูเก็ตแต่ก่อนด้านหลังร้านสงวนฟาร์มาซี จะมีร้านขายขนม ทุกชนิดเรียกชื่อว่า ร้านสามัคคี จะขายดีมาก คนเข้าออกร้านไม่หวาดไม่ไหว เรียกว่าฐานะร่ำรวย ทุกครั้งที่แม่เก็บค่าเช่าบ้านได้ แม่จะให้พวกผมเลือกขนมตามที่อยากจะได้ ผมและพี่ชายจะเดินเวียนสองหรือสามรอบกว่าจะได้ขนมถูกใจ และรู้สึกว่าแม่รักพวกเราอย่างมาก

แม่จะก้มลงมาบอกตลอดเวลาที่สองมือจูงผมกับพี่ชาย กรอกหูพี่ชายเสมอว่า จะต้องเรียนหมอน่ะ เอาไว้รักษาพ่อกับแม่และน้องพร้อมๆกับบอกผมไปด้วยว่า ถ้าเรียนหมอได้ขอให้เรียน

ในที่สุดพี่ชายก็เรียนหมอตามที่แม่ก้มลงมาบอกกรอกหูทุกเมื่อเชื่อวันจนกระทั่งกลายเป็นครอบครัวของแม่วันนี้มีหมอแล้วสองคนคือพี่ชายกับลูกสาวของพี่ชาย และในอีกไม่เท่าไหร่จะมีหมอคนที่สามจากลูกชายคนเล็กของผม ที่ผมเป็นหมอไม่ได้ ให้ลูกชายเป็นชดเชยให้

เพราะถนนถลางคับแคบจนขยายอะไรไม่ได้ หัวมุมถนนภูเก็ตตัดกับถนนพังงาและตลอดแนวถนนพังงาจะเป็นย่านของธนาคารทั้งหมด

หัวมุมถนนพังงาตัดกับถนนภูเก็ตจะมีธนาคารสหธนาคาร ตรงกันข้ามจะเป็นธนาคารชาร์เตอร์แบ๊งก์ที่ทุกวันนี้สหธนาคารล้มหายตายจากในวันที่ต้มยำกุ้งปี 2540 จนขายกิจการและเปลี่ยนชื่อไปมาจนวันนี้คือ ธนาคารซีไอเอ็มบี.ไทยสัญชาติมาเลเซีย ส่วนธนาคารชาร์เตอร์เลิกกิจการและมาตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์จนกระทั่งวันนี้เห็นป้ายปิดข้างหน้า หัวมุมถนนพังงากับถนนภูเก็ตจะเป็นโรงพัก หรือสถานีตำรวจสมัยก่อนเราจะเรียกว่า โรงพักตลาดใหญ่ ตำรวจจะกองเมืองจะอยู่ที่นี่ เพื่อดูแลความปลอดภัยธนาคาร ในถนนพังงาจะมีธนาคารกรุงเทพฯ ธนาคารกสิกรไทยที่อยู่ติดกับโรงหนังพิทักษ์ ตรงเยื้องๆธนาคารกสิกรไทยจะเป็นธนาคารกรุงเทพพาณิชยการที่ล้มในยุคของการอภิปรายไม่ไว้วางใจและเรียกร้องให้ประชาชนไปถอนเงินจนกระทั่งธนาคารเจ๊งและปลดพนักงานออกจากงาน ส่วนหัวมุมถนนพังงาตัดกับถนนเยาวราชจะเป็นธนาคารกรุงไทย ที่วันนี้ย้ายไปตั้งตรงย่าน บขส.เพราะที่นี่อาภัพที่จอดรถ

โรงหนังพิทักษ์ เป็นโรงหนังของพระอร่าม และเป็นโรงหนังเก่าแก่ เป็นเรือนไม้ รายรอบโรงหนังจะมีร้านขายของกินเพียบ และตรงข้ามกับโรงหนังพิทักษ์จะเป็นร้านตัวแทนจำหน่ายหนังสือพิมพ์ที่ดังที่สุดคือร้านแป๊ะกิ้ม ที่สมัยนั้นแป๊ะกิ้มจะปั่นจักรเอาหนังสือใส่ตะแกรงข้างหน้าและมัดไว้ข้างหลัง โดยจะปั่นไปตะโกนไปว่า เสียงราษฏร์นครมาแล้ว และตะโกนขายหนังสือพิมพ์ทุกเช้าและเย็น ตอนเย็นมักจะปั่นไปตะโกนไปคือหนังสือพิมพ์ปักษ์ใต้ที่ผมเคยเขียนในครั้งแรกของการเป็นนักเขียนคอลัมน์

ถนนพังงาในยุคนั้น จะมีร้านขายเครื่องจักรหนัก พวกเครื่องปั้มน้ำจะอยู่ตรงนี้ ในถนนพังงาจะมีร้านภูเก็ตจังหวัดพาณิชย์ เป็นตัวแทนจำหน่ายบุหรี่ของโรงงานยาสูบแต่เพียงผู้เดียวของจังหวัด มีข้าวสารและน้ำตาล เมื่อใดที่น้ำตาลหรือข้าวสารขาดแคลนชาวบ้านจะต้องมายืนเข้าคิวเพื่อซื้อไปบริโภคและผมเคยมายืนเข้าคิวซื้อน้ำตาลเพื่อนำไปขายที่ร้านขายของชำของปู่ตรงบางเหนียว ส่วนบุหรี่ผมขี่รถเครื่องมาซื้อไปเรียงขายที่ร้านปู่ประจำ

ร้านขายเครื่องปั้มเรือจะมีลูกสาวสวย สมัยวัยรุ่นเคยขับเวียนมาแอบดูลูกสาวบ้านแถวนี้ ค่ำคืนละสองสามครั้ง เป็นความสะดวกใจและสบายตาของความเป็นวัยรุ่นในครั้งกระนั้น